Pochodził z rodziny o ormiańskich korzeniach. Ojciec był urzędnikiem sądowym monarchii austro-węgierskiej. Studia artystyczne odbył w latach 1879-1882 w Monachium, a w latach 1882-1895 w Paryżu. Między rokiem 1890 a 1899 podróżował do Londynu i Rzymu; w Londynie studiował tradycyjne i współczesne angielskie malarstwo portretowe, m.in. dzieła prerafaelitów. W czasie pobytu w Paryżu udało mu się uzyskać wstęp do tamtejszych salonów i zamówienia na portrety od znanych osobistości życia polityczno-kulturalnego. Spowinowacenie się, dzięki małżeństwu z Izą Giełgud, z mieszkającą w Londynie rodziną Giełgudów ułatwiło mu kontakty w salonach londyńskich. W roku 1895 osiadł na stałe w Krakowie, gdzie objął stanowisko profesora w Szkole Sztuk Pięknych, które piastował do roku 1934. Był blisko związany z wiedeńskim środowiskiem twórczym jako członek "Secesji Wiedeńskiej" i współpracownik czasopisma "Ver Sacrum". Współzakładał Towarzystwo Artystów Polskich "Sztuka". Choć egzystował wśród cyganerii, której nieobce były nastroje dekadenckie, sam im nie ulegał. Posiadając liczną rodzinę, swoje zajęcie traktował bardziej użytkowo niż jego koledzy. Wykonywał w pastelu cieszące się powodzeniem u nabywców kobiece portrety. Malował także sceny rodzajowe z życia Hucułów, wpisując się w ten sposób w nurt "folklorystyczny" w sztuce młodopolskiej. Uprawiał grafikę ilustracyjną, projektował plakaty wystaw Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", dla krakowskiego czasopisma literacko-artystycznego "Życie" wykonywał winiety. Jego prace często odznaczają się secesyjną, miękką linią i dekoratywnością.

oprac. na podst.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających. Malarze, rzeźbiarze, graficy, Wrocław 1971- (dalej: SAP); Teodor Axentowicz, katalog wystawy, Kraków 1998; biogram w portalu www.culture.pl

Urodziła się w dobrze sytuowanej polskiej rodzinie. Ojciec był właścicielem browaru i posiadłości ziemskiej. W 1896 roku przybyła na studia do Wrocławia, do Królewskiej Szkoły Sztuki i Rzemiosła Artystycznego (później przekształconej w Akademię). Uczyła się w pracowni malarstwa portretowego, prowadzonej przez profesora Maxa Wislicenusa. Gdy profesor zaproponował jej pracę w warsztatach tkackich wrocławskiej uczelni, podjęła studia w Monachium i Berlinie, aby doskonalić się w tej dziedzinie. Zaczęła pracę ze studentami, tkała projekty Maxa Wislicenusa, potem - także własne. W latach 1907-08 uczestniczyła w realizacji wystroju Sali Ślubów ratusza w Lwówku Śląskim. Prace artystki właśnie z tego okresu noszą znamiona stylu secesyjnego; z czasem przedstawiane kształty zaczynają nabierać ostrości i zbliżać się do stylistyki art deco. W roku 1911 zrezygnowała z pracy w Akademii, chcąc być może rozwiązać sytuację skomplikowaną emocjonalnym związkiem z żonatym Maxem Wislicenusem. Jesienią zamieszkała w Szklarskiej Porębie. Zorganizowała w niej Śląskie Warsztaty Tkactwa Artystycznego, stając się częścią tamtejszej kolonii artystycznej. Zwieńczeniem pobytu w Szklarskiej stał się cykl dwunastu tkanin dla ratusza w Ratzeburgu. Po I wojnie światowej za sprawą Hansa Poelziga (byłego dyrektora Akademii we Wrocławiu) Saksońskie Ministerstwo Gospodarki do Spraw Handlu i Przemysłu sprowadziło Wandę Bibrowicz i Maxa Wislicenusa do Drezna i powierzyło im uruchomienie warsztatów tkactwa artystycznego oraz utworzenie szkoły tkackiej. W 1919 roku Wanda Bibrowicz przeniosła się do Pillnitz, Max Wislicenus natomiast zamieszkał z rodziną w Hosterwitz. Warsztaty zostały zorganizowane na początku 1920 roku i funkcjonowały właściwie do wybuchu II wojny światowej. W 1948 roku zmarła żona Wislicenusa, Else. W roku 1949 Max Wislicenus i Wanda Bibrowicz wzięli ślub. Pod koniec życia artystka została doceniona przez rząd NRD, który przyznał jej tytuł profesora i dożywotnią honorową emeryturę. Swoją spuściznę artystyczną zapisała państwu niemieckiemu.

oprac. na podst.: E. M. Poradowska-Werszler, W kręgu sztuki Wandy Bibrowicz, Wrocław 2001

Pochodził z rodziny chłopskiej. Wcześnie osierocony przez rodziców, został dostrzeżony przez miejscowego księdza. Dzięki jego pomocy i wsparciu wielu innych osób (m.in. Aleksandra Świętochowskiego) otrzymał możliwość kształcenia się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Czynił to pod kierunkiem Alfreda Dauna i Konstantego Laszczki. Znalazł się wtedy pod duchowym wpływem Stanisława Przybyszewskiego i panujących ówcześnie nastrojów dekadenckich. Wykonana przez niego w 1901 roku rzeźba "Księga życia" stała się powodem skandalu i usunięcia z uczelni. Ale odnoszone już wtedy sukcesy na wystawach w Wiedniu sprawiły, że stał się modny. W tym samym roku otrzymał więc stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i wyjechał do Paryża, gdzie jego kariera artystyczna rozwijała się pomyślnie aż do II wojny światowej. Pomocna była w tym znajoma rodzina Trütschlów. W Paryżu pozostał do końca życia, ale z czasem został właściwie zapomniany. Twórczość rzeźbiarska Biegasa rozwijała się dwutorowo: część dzieł ma formę statyczną, uproszczoną i zgeometryzowaną, wertykalną i hieratyczną, część zaś stworzona została w stylistyce typowo secesyjnej - są to prace dynamiczne, o drgającym, płomienistym zarysie. Wykonywał przede wszystkim kompozycje o tematyce egzystencjalnej, ale także dzieła poświęcone wielkim postaciom, m.in. Chopinowi. Malarstwo zaczął uprawiać ok. 1900 roku za namową Stanisława Wyspiańskiego. Jego obrazy budzą skojarzenia z magią, ezoteryką, okultyzmem. Stylistycznie są bardzo różnorodne: we wczesnych pojawia się giętka, secesyjna linia, późniejsze wykorzystują mozaikową kompozycję lub operują kontrastami ciemności i świetlistości. Muzeum artysty znajduje się w Bibliotece Polskiej w Paryżu, na Wyspie Świetego Ludwika. Niewielka ekspozycja jest też w Muzeum Mazowieckim w Płocku.

oprac. na podst.: SAP; biogramy w portalu www.culture.pl

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (prawo), następnie w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, m.in. u Jacka Malczewskiego, Leona Wyczółkowskiego i Teodora Axentowicza, oraz w Monachium i Paryżu. W 1902 roku poślubił Marię Sporn, nauczycielkę tkactwa, haftu i aplikacji w Szkole Sztuk Pięknych i Przemysłu Artystycznego dla Kobiet, której był jednym z założycieli. W 1912 roku został profesorem Szkoły Przemysłowej w Krakowie. Działał przede wszystkim w Krakowie i w Małopolsce. Był cenionym autorem ilustracji i opracowania graficznego książek oraz typografii czasopism (np. "Chimery"). Jego działalność w tej dziedzinie jest porównywalna z dokonaniami Stanisława Wyspiańskiego. Ale przede wszystkim był twórcą pięknych, secesyjnych polichromii, często nawiązujących do rodzimego folkloru. Powstały one w kościołach: Kapucynów, Jezuitów, Bernardynek, Mariackim i pw. św. Józefa w Krakowie; pw. św. Kazimierza w Nowym Sączu; pw. Stygmatów św. Franciszka z Asyżu w Wieliczce; w Bolesławcu k. Wieruszowa, Skrzyszowie k. Tarnowa, Szczyrzycu k. Limanowej. Bukowski projektował także witraże (w kościele w Kąclowej k. Nowego Sącza, w katedrze pw. Wniebowzięcia NMP w Sosnowcu) i mozaiki (w katedrze ormiańskiej we Lwowie, w kościele pw. św. Kazimierza w Nowym Sączu, w kościele Jezuitów w Krakowie).

oprac. na podst.: SAP; Encyklopedia katolicka, t. 2, Lublin 1989